म हरेक साँझ देख्ने गर्छु
अध्यारो बाटो र उज्यालो
सडकको पुलमाथि मुकुन्डो
लगाएको एउटा मान्छे ।
ऊ पर्खिरहन्छ
अध्यारो,उज्यालो बाटोमा युवतीको आगमन
र, हस्तमैथुन बाटै छरपस्ट पार्छ
आफ्ना शुक्रकिट ।
म हरेक साँझ सम्झने गर्छु
निर्मला, सम्झना र भागीरथीहरु ।
अब मलाई पनि लाग्न
थालिसकेको छ, पुल र अध्यारो बाटो
मेरो गोरेटो हैन ।
ए….. मान्छे जस्तै मान्छेहरु
हो
मैले गोरेटो बन्द गरौ कि
मेरो आफ्नै श्वास ..?!
कवि :बिमला रोक्का